- Ron, naprawdę, musisz się uspokoić! – warknęła Hermiona idąc szybko w dół korytarza obok swojego przyjaciela.

- Uspokoić się? Chcesz, żebym się uspokoił? Wybacz, Hermiona, nie zamierzam się uspokajać!

Hermiona zatrzymała się i odwróciła do niego.

- To tylko praca, Ron!

Ron nachmurzył się.

- Praca z tym dupkiem.

- Ron, on nie jest dupkiem!

Ron zacisnął zęby.

- Nie chodziłaś w szkole do tej samej klasy, co ja?

- Owszem, Ron, chodziłam.

- I nie było cię, kiedy ten wielki nietoperz się nad nami znęcał?

Hermiona westchnęła i spojrzała w ziemię.

- Owszem, byłam – odpowiedziała. – Ale to było w czasie wojny. Grał swoją rolę! Ron, bądź rozsądny!

Kiedy tylko to powiedziała, zrozumiała, że szybciej namówi wielką kałamarnicę do latania, niż Ron Weasley spojrzy na Severusa Snape’a w rozsądny sposób.

Ron skrzyżował ręce.

- Ja tylko mówię… będzie cię okropnie traktował i będziesz musiała znosić każdą część jego osobowości. Dlaczego chciałabyś dla niego pracować?

Hermiona również skrzyżowała ręce.

- Stymuluje mój umysł.

Spojrzał na nią spode łba.

- Mogę się założyć, że stymuluje nie tylko to – mruknął pod nosem.

- Proszę?

- Hermiona, to dupek. Nie chcę, żebyś z nim współpracowała.

- Ty… nie chcesz?

- Musisz zrezygnować.

Hermiona gapiła się na niego z otwartymi ustami.

- Nie chcę, żebyś się zadawała z kimś takim, jak on.

Otworzyła szerzej usta.

- Poza tym, nie widuję cię wystarczająco dużo. – Spojrzał jej w oczy. – Wiesz, że dobrze nam by było razem – dokończył.

- Nie jestem twoją własnością, Ron. Jesteśmy tylko przyjaciółmi!

Jej oczy wyłapały w oddali mignięcie czegoś czarnego za zbroją.

- Ale Hermiona, możemy być dla siebie kimś więcej!

Hermiona położyła rękę na jego klatce piersiowej, żeby zatrzymać go przed zbliżeniem się do niej.

- Nie, Ron, nie możemy.

Ron odsunął się i zacisnął pięści.

- Przez niego, tak?

Wywróciła oczami.

- Kogo, Ron?

- Dupka, Hermiona. Wielkiego, tlustowłosego dupka.

- Nie nazywaj go tak!

- A jak się spodziewasz, że będę go nazywał? Ukradł moją dziewczynę.

- Merlinie, Ron, nigdy nie byłam twoją dziewczyną.

- A właśnie, że byłaś! Zawsze byłaś moją dziewczyną!

- Ron…

- Hermiona, co ty w nim widzisz?

Uniosła brwi.

- Po pierwsze, nie jest zazdrosnym palantem.

- Nie jestem zazdrosnym palantem.

- Ani moim chłopakiem, więc daruj sobie!

- Nie! Co takiego on ma, czego ja nie mam? – jęknął Ron.

Hermiona zastanowiła się nad tym. Jak mu powiedzieć, że Severus Snape przewyższa go pod każdym względem.

- Lubię jego towarzystwo – powiedziała w końcu.

Skrzywił się.

- Nie wyobrażam sobie tego.

Miała już dość.

- Wiesz, co mi się naprawdę w nim podoba? Pozwala mi być sobą. Nie mówi mi co mam myśleć, czy jak co robić. Szanuje mnie, jest inteligentny i cholernie seksowny.

- Seksowny? Uważasz, że Snape jest seksowny?

Uniosła nieco głowę.

- Owszem, tak uważam.

- On jest wstrętny! Jest paskudny i…

- Wystarczy, Ron.

- Ohydny…

- Ron, wystarczy.

- I jest przestarzały.

Spojrzała na niego gniewnie.

- Ron, dosyć już.

Ron skrzywił się.

- Wyobrażasz sobie, jak cię dotyka tymi swoimi łapami? A jeśli będzie próbował cię pocałować? Te wąskie, wstrętne wargi  spowodują, że wyschniesz i umrzesz.

- Dość!

Ron podszedł do niej z wyciągniętymi rękami.

- Musiał ci podać jakiś eliksir miłosny, albo coś. Chodź, pozwól mi sobie pomóc.

Uniosła różdżkę. Ron zatrzymał się na chwilę, po czym znów ruszył w jej stronę.

- Mogę pomóc, Hermiona. Wiesz, że wcześniej sam byłem ofiarą eliksiru miłosnego. Pozwól mi pomóc.

- Powiedziałam, że masz się trzymać z daleka, Ron!

- Hermiona… - Spróbował znowu, ale wystrzeliła w jego stronę klątwę. Szok na jego twarzy był bezcenny. Jednak był dość szybki i zdążył się rzucić na ziemię, zanim jej klątwa do niego dotarła. Hermiona obserwowała przerażona, jak zaklęcie go mija i leci dalej w stronę zbroi w oddali. Wzdrygnęła się, kiedy minęło również zbroję i uderzyło w coś za nią. Ułamek sekundy później zesztywniały Severus Snape upadł na podłogę.

- O nie! – wykrzyknęła Hermiona biegnąc do Severusa.

Ron podniósł się i również podbiegł.

- Widzisz? To szuja. Szpiegował nas!

Hermiona odwróciła się do Rona i wcisnęła różdżkę w jego policzek.

- Ron, przysięgam, że jeśli w tej chwili się stąd nie wyniesiesz, zmienię cię w kamień i wyrzucę przez okno!

Chłopak cofnął się o dwa kroki.

- Rany, Hermiona, nie musisz być taka wkurzona.

- Ani się waż przychodzić tu jeszcze raz, Ron. Przynajmniej dopóki nie zmądrzejesz.

- Świetnie – burknął. – Mam nadzieję, że będziesz niesamowicie szczęśliwa z tym swoim nietoperzem. – Odwrócił się i odszedł nie mówiąc już nic więcej.

Hermiona westchnęła obracając się z powrotem do Severusa. Cofnęła zaklęcie i przyklęknęła obok niego.

- Severusie, nic ci nie jest?

Severus usiadł potrząsając głową.

- Nie sądzę, żeby ta klątwa była potrzebna – mruknął.

- Przepraszam. Jak sam widziałeś, to była tylko i wyłącznie wina Rona.

Severus spuścił wzrok.

- Nie próbowałem podsłuchiwać. Szedłem korytarzem i usłyszałem waszą kłótnię. Nie chciałem się wtrącać.

Hermiona zmarszczyła brwi.

- Raczej powinieneś był. Może nie byłbyś teraz na podłodze.

Severus spojrzał na nią gniewnie.

- Muszę ci pogratulować, Granger. Zmyślanie różnych rzeczy na mój temat, żeby wkurzyć Weasleya było całkiem pomysłowe.

Hermiona przytrzymała jego spojrzenie.

- Niczego nie zmyśliłam, Severusie.

Prychnął.

- Stwierdzenie, że uważasz mnie za seksownego…

- Jest całkowitą prawdą.

Jego oczy rozszerzyły się w szoku. Uśmiechnęła się do niego nieśmiało.

- Mam nadzieję, że nie zażenowałam pan zbyt mocno, profesorze.

- Uważasz, że jestem… seksowny?

- Cholernie seksowny, jeśli dobrze pamiętam.

- Naprawdę?

- Z jakiego innego powodu mogłabym przyjąć tą pracę?

Zmrużył oczy.

- Sądziłem, że to z powodu twojej miłości do eliksirów, czy może to była tylko kupa bzdur?

- Nie była. Bardzo mnie interesują, ale moje zainteresowanie tobą daleko wyprzedza zainteresowanie eliksirami.

- Doprawdy?

Kiwnęła głową.

- A co, jeśli moje zainteresowanie tobą nie ograniczało się jedynie do uczennicy?

Uśmiechnęła się.

- To by znaczyło, że ta cała, paskudna potyczka z Ronem była tego warta.

- Bardzo mnie interesujesz… nie tylko, jako uczennica – powiedział śmiało Severus.

Powoli, w zamyśleniu kiwnęła głową w górę i w dół.

- Więc Ron miał prawo, żeby być zazdrosny?

- Myślałem, że między wami niczego nie ma.

- Bo nie ma.

- W takim razie, dlaczego wciąż o nim rozmawiamy?

Zachichotała.

- Nie mam pojęcia.

Sięgnął do niej ręką i pociągnął ją na swoje uda.

- Więc, mówiłaś, jaki to jestem seksowny.

Uniosła dłoń, by pogłaskać go po karku.

- O tak, bardzo seksowny… tak, jak każda część ciebie.

Przyciągając go bliżej pocałowała jego nos.

- Zaczynając od twojego nosa… - przesunęła usta na jego policzek, pocałowała go, potem drugi policzek. – Przez całą drogę w dół do  twoich stóp… ale szczególnie… właśnie tutaj.

Jej usta delikatnie pocałowały jego. Odpowiedział jej tym samym powodując, że dreszcze przeszły jej po kręgosłupie. Kiedy w końcu się odsunął, nachmurzyła się i pragnęła, by dalej ją całował.

- Nie przerywaj teraz – westchnęła Hermiona.

Severus uśmiechnął się diabelsko.

- Ja dopiero zaczynam. – Jego usta przechwyciły znowu jej i zajęły je na dość długi czas.

The End