Tonks westchnęła błogo. Dawno już nie czuła się tak zrelaksowana. Nie wiedziała, jak przetrwałaby kolejny dzień bez Severusa i jego cudownych dłoni. Już i tak się namordowała cały tydzień. A dzięki temu miłemu dupkowi mogła się chociaż na trochę oderwać od szarej rzeczywistości.

Korzystając z chwili, w czasie której Mistrz Eliksirów zmywał olejek z rąk, niechętnie się podniosła, by założyć stanik. Siedząc jeszcze na łóżku, przeciągnęła się z lubością i dopiero wtedy wstała. Wciągała właśnie bluzkę przez głowę, gdy do sypialni wrócił Severus. Podszedł do niej niespiesznie i oparł się ramieniem o kolumienkę łóżka, czekając, aż Tonks do końca się ubierze.

- No i jak się czują twoje plecy? – zapytał z uśmiechem, gdy z powrotem usiadła.

- Wspaniale! Myślałam już, że nigdy mnie nie przestaną boleć. No kto by pomyślał, że jesteś taki świetny w tych sprawach.

- Cieszę się, że mogłem pomóc. Teraz powinnaś się pilnować, żeby nie przesiadywać tyle nad papierami.

- Ta, powiedz to mojemu szefowi. Facet myśli, że nie nadaję się do niczego innego. Wiesz, jak mnie to denerwuje?

- Potrafię sobie wyobrazić. Jakby nie patrzeć, zawsze możesz mu pokazać, że do papierkowej roboty też się nie nadajesz.

- Próbowałam! A ten mi tylko podesłał jakiegoś swojego przydupasa, żeby mnie poinstruować „jak poprawnie wypełniać dokumentację” – odparła z ironią. – Że też King musiał zostać tym cholernym ministrem…

- To napisz do niego skargę. Jak jest już tym ministrem magii, może nakazać twojemu szefowi, żeby ci odpuścił.

- A wiesz, to jest myśl! – Severus uśmiechnął się szerzej widząc w jej oczach promyki nadziei. – Ale jak ten dureń się na mnie zemści za to, to będzie tylko i wyłącznie twoja wina!

- W takim razie postaram ci się to zrekompensować kolejnym masażem.

Tonks przez chwilę przypatrywała mu się uważnie.

- Obiecujesz?

- Oczywiście, zawsze dotrzymuję danego słowa.

- Dobra, to w takim razie przyjdę jutro, w porządku? Już mam zapowiedziane tonięcie w papierach…

- Będę czekał. Rozumiem, że mam spodziewać się ciebie pod wieczór?

- Tak myślę. Koło dwudziestej będzie ci pasowało?

- Jeśli tobie ta pora odpowiada, ja się dostosuję.

Uśmiechnęła się szeroko. Wstała powoli, przeciągnęła się znów i podeszła do niego. Stanąwszy przed nim, wspięła się na palce, by pocałować go w policzek, a gdy się odsunęła, na jej twarzy widniał łobuzerski uśmiech.

-  W życiu bym nie uwierzyła, że straszny Nietoperz z lochów potrafi być takim sympatycznym facetem – powiedziała, puszczając mu oczko.

- Staram się jak mogę – odparł z uśmiechem, kłaniając się lekko.

- I o dziwo ci to wychodzi. Ale i tak nie wierzę, że zmieniłeś się tak sam z własnej woli – dodała, pokazując mu język.

- A czy to ważne jak to się stało? Liczy się przecież efekt końcowy.

Roześmiała się, gdy puścił jej oczko, uśmiechając się przy tym zadziornie. Na kilometr było widać, że coś mu odbiło, ale nie miała serca zastanawiać się nad tym nawet. Użerając się tyle lat z najgorszym dupkiem, jakiego miała okazję poznać, miło było porozmawiać z nim, jak z człowiekiem, tym bardziej, że starał się zachowywać uprzejmie. Obawiała się, że będzie jej go brakowało, jak już wróci do siebie.

- Dobra, dobra, panie Podrywacz, dawaj lepiej te eliksiry, które Szalonooki chciał.

- Już się robi, Szanowna Pani.

Teatralnie skłonił się nisko, na co z rozbawieniem wywróciła oczami i otworzył drzwi do salonu, a na jego twarzy pojawiło się zdziwienie. Niewiele myśląc, podeszła szybko do niego i wcisnęła się pomiędzy jego tors a futrynę drzwi, by zobaczyć, co go zaskoczyło. Prawie zwichnęła opadającą błyskawicznie szczękę na widok Minerwy McGonagall śpiącej na czarnej sofie z niewinnym wyrazem twarzy. Na podłodze przy sofie leżała przewrócona pękata butelka, a jej zawartość rozlała się na dywanie, przez co w powietrzu unosił się silny zapach koniaku.

- No kto by pomyślał – mruknął z rozbawieniem Severus.

Najciszej, jak mógł, przeszedł przez pomieszczenie do magazynu z eliksirami, uprzednio gestem nakazując Tonks nie ruszać się z miejsca. Miło z jego strony, że nie chciał budzić Minerwy, ale w końcu i tak by musiał to zrobić. Uśmiechnęła się lekko, gdy nauczycielka Transmutacji wymamrotała coś pod nosem, po czym usiłowała obrócić się na drugi bok, prawie spadając przy tym z sofy. Gdy już osiągnęła cel, przytuliła do piersi leżącą obok poduszkę, a na jej twarzy pojawił się błogi spokój. Tonks tymczasem usilnie starała się nie roześmiać.

Po kilku chwilach Severus wrócił z małą skrzyneczką, wypełnioną potrzebnymi fiolkami i podszedł powoli do Tonks, pokazując jej, że ma być cicho. Kiwnęła głową, a znalazłszy się przy niej, złapał ją za rękę, by poprowadzić ją do gabinetu, pilnując przy tym, by o coś nie uderzyła. Dopiero, gdy drzwi strzegące kwater Severusa się za nimi zamknęły, młoda aurorka wybuchła śmiechem.

- Widziałeś jej minę?! – wykrzyknęła, gdy udało jej się po dłuższym czasie opanować śmiech. – Spała, jak niemowlę!

- Widziałem, widziałem i dlatego też nie chciałem jej budzić – odparł Severus z uśmiechem.

- To ja w takim razie wracam już do siebie, bo znając moje zdolności, zaraz bym ją obudziła jakimś hałasem.

-Nie przesadzaj, Tonks…

- Wcale nie przesadzam, więc nie próbuj mi wmówić, że jest inaczej. Dzięki jeszcze raz za ten masaż i pamiętaj, że jutro zjawiam się na kolejny – dodała wesoło i znów pocałowała go w policzek.

Severus pokręcił głową, gdy wychodząc uderzyła ramieniem w futrynę drzwi, jak chciała zerknąć jeszcze na niego przez ramię. Westchnął i wrócił do salonu. Przez dłuższą chwilę przyglądał się Minerwie, która w międzyczasie zdążyła się tak przekręcić, że teraz spała na drugim końcu sofy. Mimowolnie uśmiechnął się, widząc błogi wyraz jej twarzy. Podejmując decyzję, wyjął różdżkę. Ostrożnie umieścił kobietę na magicznych noszach, dzięki którym mógł przetransportować ją do sypialni i położyć ją na łóżku, z którego od razu zagarnęła całą kołdrę, przykrywając się po uszy. Gdy upewnił się, że Minerwa wciąż głęboko śpi, wrócił do salonu, by sprzątnąć resztki alkoholu i pozbyć się zapachu koniaku z powietrza.

Po doprowadzeniu pomieszczenia do porządku, zajrzał na chwilę do sypialni. Nie mógł powstrzymać uśmiechu, widząc na podłodze zapomnianą poduszkę z sofy. Minerwa skorzystała z okazji i bezczelnie przywłaszczyła sobie obie poduszki leżące do tej pory spokojnie na łóżku. Severus zaśmiał się cicho, a wróciwszy do salonu, wyczarował sobie ciemno-czerwony koc, którym przykrył się, kładąc się na sofie. Moment później szybkim ruchem nadgarstka sprawił, że światło w pomieszczeniu zgasło i po chwili odpłynął spokojnie w krainę snów i marzeń.