Kilkanaście dni później

Hermiona siedziała nad podręcznikiem do Transmutacji, głęboko pochłonięta działem dotyczącym zaawansowanej animagii. Tuż obok niej nad książką od Eliksirów ślęczał wielce niepocieszony Harry. Oboje przewrócili strony akurat w chwili, gdy do biblioteki wkroczył Ron. Rudzielec rozejrzał się uważnie, a gdy jego wzrok odnalazł skupionych na nauce przyjaciół, podszedł do nich i opadł na krzesło obok. Hermiona nawet nie drgnęła, za to Harry podskoczył i z paniką rozejrzał się dookoła. Widząc koło siebie przyjaciela, odetchnął z ulgą.

- Ron, proszę cię, nie strasz tak więcej! – syknął nerwowo Wybraniec.

- Wybacz, Harry – mruknął Ron z roztargnieniem.

Hermiona pokręciła głową, wzdychając przy tym cicho. Odkąd Harry wylądował w skrzydle szpitalnym i okazało się, że tak naprawdę nie ma w brzuchu żadnego gada, a dziwna blizna na jego tułowiu była jedynie sprytną iluzją, wciąż się bał, że za każdym rogiem czai się na niego profesor Snape, żeby znów się nad nim znęcać. Daremnie starali się mu tłumaczyć, że nic takiego nie nastąpi.

- Wiecie, że według nowej ustawy w szkole nie można prenumerować Żonglera? – spytał cicho Ron, przekładając od niechcenia pergaminy.

- Jak to nie można? Dumbledore nie zrobiłby czegoś takiego! – wzburzył się zaraz Wybraniec.

Hermiona zanotowała ważniejszą informację na skrawku pergaminu i nie odrywając wzroku od książki, mruknęła:

- Ginny mówiła mi, że na ostatniej lekcji profesor Snape groził Lunie, że jeśli nie przestanie nadawać o jakiś niestworzonych istotach, będzie zmuszony wyciągnąć konsekwencje.

- No to wygląda na to, że je wyciągnął – rzucił Ron z grymasem niesmaku na twarzy.

- Nie, przecież Dumbledore by się na to nie zgodził!

- Jest pan tego pewien, panie Potter? – rozległ się kpiący głos za nimi.

Harry odwrócił się, zerknął na stojącego za jego plecami Snape’a, mruknął „Dzień dobry, profesorze” i wrócił wzrokiem do przyjaciół. Już otwierał usta, by dodać coś jeszcze do przerwanej wcześniej myśli, ale widząc zszokowane spojrzenia Hermiony i Rona, zerknął ponownie za siebie. Przez chwilę wpatrywał się w szyderczy uśmieszek Mistrza Eliksirów. Ułamek sekundy później ciszę w bibliotece rozdarł niespodziewanie mrożący krew w żyłach krzyk. Wybraniec zerwał się z krzesła, jak oparzony i machając rękami i tratując wszystko na swojej drodze, pognał do wyjścia z biblioteki z dzikimi wrzaskami przerażenia na ustach. Chwilę później dotarł do ich uszu głośny huk, a krzyki urwały się niespodziewanie. Hermiona westchnęła z rezygnacją.

- Ron, mógłbyś sprawdzić, na co Harry wpadł?

- Stawiam, że na ścianę – mruknął Rudzielec, niechętnie wstając z krzesła.

- Zastanawia mnie, jak jest pani w stanie pozostać przy zdrowych zmysłach w takim towarzystwie, panno Granger – powiedział w zamyśleniu profesor, spoglądając na oddalającego się niespiesznie Gryfona.

- Sama się czasem dziwię… - Zerknęła szybko na zegarek, czując wzrastający niepokój, powodowany szybkim upływem czasu. – Proszę mi wybaczyć, profesorze, ale za chwilę mam lekcje.

- Oczywiście, panno Granger, nie możemy pozwolić, by zaniedbała pani naukę – rzekł uprzejmie Snape. Hermiona wzdrygnęła się, słysząc ton jego głosu, ale jeden rzut oka na kpiący uśmieszek na jego twarzy wystarczył, by chęć zdzielenia go książką minęła bezpowrotnie.

Pozbierała szybko swoje rzeczy i minąwszy profesora, skierowała się do wyjścia z biblioteki, gdzie zaraz przy drzwiach czekał na nią Ron z nieprzytomnym Harrym.

- Ściana – mruknął Rudzielec, wskazując duży guz na czole Wybrańca.

Hermiona spojrzała na niego z politowaniem, zanim wyczarowała magiczne nosze. Wspólnymi siłami umieścili na nich Pottera i zabrali go ze sobą do sali Transmutacji, licząc, że ocknie się w niedługim czasie.

Po zajęciach, które były jak zwykle pasjonujące, Hermiona pożegnała się z Ronem i Harrym – Wybraniec doszedł do siebie mniej więcej w połowie lekcji – i udała się w stronę sali od Numerologii. Po drodze kiwnięciem głowy pozdrowiła Neville’a, kilku Krukonów i Puchonów. Od czasu wielkiego wydarzenia w Wielkiej Sali, gdy wyleczyła profesora Snape’a z syndromu Lockharta, niemal cała szkoła podziwiała ją za niezwykłą odwagę.

Była już w okolicy gabinetu dyrektora, gdy usłyszała dziwny i dosyć niepokojący zgrzyt. Przystanęła, wytężając słuch. Kilku uczniów obok niej również stanęło niepewnie w miejscu. Dziwny zgrzyt rozległ się ponownie akurat w chwili, gdy z korytarza, prowadzącego do wieży Dumbledore’a, wyszedł nikt inny, jak Mistrz Eliksirów. Nauczyciel minął wszystkich uczniów, nie zaszczycając ich nawet spojrzeniem.

Hermiona rozejrzała się niespokojnie. Krew niemal zamarzła w jej żyłach na widok przechylonej zbroi, która zdawała się z każdą chwilą nabierać coraz większej chęci, by runąć na podłogę. Może nie przejęłaby się tym faktem tak bardzo, gdyby nie to, że właśnie w stronę tej zbroi podążał Snape.

- Profesorze! – krzyknęła głośno.

Snape zwolnił kroku, by spojrzeć przez ramię. Wszyscy uczniowie, znajdujący się na korytarzu, zerknęli w tę samą stronę co Hermiona. Przez ułamek sekundy nic się nie działo. Jednak moment później z wielu gardeł wyrwało się przeciągłe „Nieee!” i niemal wszyscy rzucili się w stronę profesora, który cofnął się o krok, nie wiedząc, co się dzieje.

Pierwsza ten krótki dystans pokonała Hermiona. Wpadła z impetem na nauczyciela, posyłając ich oboje na ziemię. Zanim jeszcze uderzyli o podłogę, objęła dłońmi jego głowę, by znów jej sobie nie uszkodził.

- Panno Granger! – warknął po chwili, gdy udało mu się złapać oddech, który podczas upadku całkiem uciekł z jego płuc. – Byłbym wdzięczny, gdyby pani ze mnie zeszła!

- Pan wybaczy, profesorze, ale zrobię to dopiero, gdy minie niebezpieczeństwo – odparła spokojnie, zerkając za siebie na uczniów, starających się ustawić zbroję z powrotem na jej miejscu.

- Czyżby tak bardzo się pani o mnie martwiła, panno Granger? – zapytał cicho, jedwabistym głosem. W jej oczach pojawiły się błyski, które zauważał u niej od kilku dni tylko w chwilach, gdy mieli okazję być sami.

- Oczywiście, kretynie – mruknęła, pochylając się niżej, by musnąć wargami jego usta. – Nawet nie wiesz, jak bardzo – dodała, a Severus po raz kolejny poczuł się dumny z własnego pomysłu.

Nigdy by nie przypuszczał, że ta szczególna księga, którą znalazł w szafce Granger, może w pewnym sensie zbliżyć ich tak do siebie. Z początku wprawdzie sądził, że w najlepszym razie dziewczyna rozszarpie go za cytowanie jej szeptem do ucha co ciekawszych fragmentów w czasie lekcji, ale po pewnym czasie zorientował się, że zaczyna osiągać efekt, o jakim w życiu by nie pomyślał nawet. Zamiast zażenowania i wstydu w Hermionie zaczęło wzrastać podniecenie wraz z pożądaniem, które po jednej lekcji bezczelnie rozładowała na nim. Obawiał się, że gdyby biurko miało duszę i świadomość, do końca swej monotonnej egzystencji miałoby traumę po tym, co działo się wówczas na jego blacie. Od tamtej chwili wszystko uległo zmianie…

- Teren zabezpieczony – zawołał nagle któryś z Krukonów.

Hermiona uśmiechnęła się zadziornie do Severusa i wstała niezwłocznie, otrzepując swoją szkolną szatę.

- Powinien pan bardziej uważać na przyszłość – oznajmiła, gdy profesor również się podniósł.

Chwyciła swoją torbę, leżącą na podłodze kawałek dalej i odeszła w kierunku sali lekcyjnej, nie poświęcając mu więcej uwagi. Severus przez chwilę wpatrywał się w jej plecy z delikatnym uśmieszkiem na twarzy. Kiedy zniknęła za rogiem, odwrócił się na pięcie i ruszył w swoją stronę, pogrążając się na powrót w myślach. Już się cieszył, że będzie mógł poinformować Minerwę o kolejnej porcji dropsówki, jaka dojrzewała w tajnej skrytce Albusa nad kominkiem w jego gabinecie. Nie mógł tego jednak zrobić od razu, zważywszy na zbliżające się zajęcia z czwartym rocznikiem Puchonów i Ślizgonów. Westchnąwszy, skierował się w stronę lochów, po drodze nastawiając się psychicznie na kolejną godzinę katorgi.

Przechodził akurat przez salę wejściową, gdy to usłyszał. Ciche skrzypienie, niekojarzące się z żadnym znanym mu dźwiękiem. Z niepokojem rozejrzał się dookoła, ale nie zauważył niczego podejrzanego. Po kilku krokach zatrzymał się, gdy tym razem usłyszał jakiś trzask. Zmarszczył brwi, próbując zorientować się, skąd dochodził ten dźwięk. Po donośnym zgrzytnięciu i kolejnym trzaskiem był już pewien. Uniósł wzrok tylko po to, by dokładnie nad sobą ujrzeć lecący żyrandol, który Albus przymocował z powrotem do sufitu po tamtym nieszczęsnym wypadku. Najwyraźniej nie zrobił tego wystarczająco dokładnie.

- Nosz kurwa mać… - wyrwało mu się.

THE END